2017: Opnieuw naar Thailand…………

Vandaag, zaterdag 19 augustus, zijn Maarten en Hanneke van Staveren en Frans en Elly van Donselaar, vertrokken naar Thailand. Zij zullen een bezoek brengen aan de diverse projecten van Stichting Aroon. Tijdens deze reis zullen zij u op de hoogte houden middels een webblog, die u hieronder kunt vinden.

Maandag 21 augustus 2017

Zaterdag 19 augustus vertrekken we zonder vertraging om 22:15 uur vanaf Schiphol naar Bangkok. Dit keer met Qatar Airways via Doha. Zelfs onze bagage blijft binnen het toegestane gewicht, zij het dat 2 stuks handbagage ook ingecheckt worden, omdat ze elk meer dan de toegestane 7 kilo wegen. Zo kan gelukkig alles mee en hoeven we niet te beslissen hoe of wat in Amsterdam zou moeten blijven.

De tussenstop in Doha aan de Perzische Golf is een belevenis van ongekende (en overmatige) luxe. Het is er ontzettend schoon en we zien een mengelmoes aan nationaliteiten. Voor ons is dit de mogelijkheid om onze benen te strekken, terwijl we van de ene naar de andere gate lopen.

Wat valt ons tijdens de vlucht op? Van Doha naar Bangkok wordt de informatie uiteraard in het Arabisch, maar ook in Engels en Thai doorgegeven. Bij de informatie op het TV scherm zien we interessante bezienswaardigheden van de grote plaatsen, waar we overheen vliegen. Er komt echter ook een totaal andere aanbeveling, namelijk tijdens de gebruikelijke gebeden a.u.b. niet op te staan in het vliegtuig, om moeilijkheden te voorkomen.

Precies op tijd zijn we in Bangkok geland. Alle bagage kan in de taxi en binnen een uur zijn we in het Bangkok Christian Guesthouse. Een reden om te danken.

Na een goede nachtrust, ondanks het tijdverschil van 5 uur, zien we vanmorgen een interessante demonstratie “cobra melken voor serum”. Vanmiddag wandelen we rustig in het nabij gelegen Lumpini park om daar de nodige grote en kleine wilde varanen gezien. Morgen reizen we verder naar Sri Racha, ten zuidoosten van Bangkok. Daar verblijven we twee dagen bij onze pleegdochter Aroon en haar man Tongsuk. Ja, bij Aroon naar wie de stichting vernoemd is.

We zijn intussen ook innerlijk in Thailand aangekomen en verheugen ons al op morgen. Maar nu eerst nog een nachtje heerlijk slapen in het ons zo vertrouwde Guesthouse van de Church of Christ in Bangkok.

 

Woensdag 23 augustus 2017

De taxi brengt ons veilig naar Sri Racha. Plug, die zijn studie rechten met succes afgesloten heeft, woont momenteel weer bij zijn ouders. Hij bereidt zich voor op een entree-examen als ambtenaar. Van de 400.000 aanmeldingen werden er 40.000 sollicitanten uitgeloot om dit examen te doen en er is werk voor 21.000 personen. Zo hoopt hij werk te krijgen binnen de gemeente Chonburi, afdeling recht en regelgeving. In de tweede week van februari 2018 vindt de Bachelor uitreiking op de Mae Fa Luang universiteit in Chiang Rai plaats.

Aroon en Thongsuk bakken op bestelling pizza en koeken die ze dan verkopen op de campus van de universiteit in hun buurt. Het blijft moeilijk voor Thongsuk om vast werk te vinden. Aroon heeft nog steeds de mogelijkheid om bij haar massage cliënten te getuigen van God in een boeddhistische omgeving.

Vanmorgen zijn we naar Pai’s stageplaats geweest. Hij heeft er in juni/juli 8 weken stage gelopen. Pai heeft een goede stage gelopen, waardoor hij uitzicht heeft om daar volgend jaar werk te krijgen. Inmiddels is hij weer terug in Chiang Rai voor het laatste jaar van zijn studie logistiek en management.

In het Tamar Center in Pattaya nemen we ook nog een kijkje. We ontmoeten onverwachts Ella, een oude bekende, die het werk onder prostituéés heeft opgezet. Hoe snel kan je een Nederlandse vrouw/man met Nederlandse drop verblijden! Door de vrouwen in het Tamar Center worden kaarten, shawls, tasjes, kettingen/armbanden enz. gemaakt om hun aangeslagen eigenwaarde terug te vinden. Dus even tussen de kaarten snuffelen en laten zien, dat we hen op deze wijze willen ondersteunen.

Voor de kaarten hebben we natuurlijk postzegels nodig. Het sorteren van de pakjes en brieven gebeurt hier in de open lucht naast het postkantoor. Het spaart in elk geval aan oppervlakte binnen het postkantoor zelf.

Het is bijzonder, dat Aroon, die als jong Thais meisje, halfwees en met een vader, een bekend medium, zo nauw met ons verbonden is. Sinds 1978 hoort ze als (pleeg)dochter bij het gezin van Maarten en Hanneke van Staveren. Inmiddels is ze al lang getrouwd en heeft twee volwassen zonen. Veel liefde ontvangen we in haar huis. Ze maakt b.v. gerechten waarvan ze weet dat we ze erg lekker vinden. We delen lief en leed. Het is als thuiskomen bij onze eigen dochters.

Morgen trekken we verder naar Chiangmai, waar we overnachten en familie Brouwer zullen ontmoeten. We komen te laat aan om met de auto nog bij daglicht naar het kindertehuis in Ban Mai te rijden. Vrijdag reizen we dan verder.

We zijn dankbaar voor de mooie dagen bij Aroon en Thongsuk en weten ons met elkaar geborgen in Gods hand.

 

Zaterdag 26 augustus 2017

Donderdagmorgen nemen we dankbaar afscheid van Aroon, Tongsuk en Plug. Om 10.00 uur zou de taxi komen. Ons vliegtuig vertrekt om 13.15 uur en we moeten van tevoren onze bagage inchecken. Het wordt 10.15 uur, 10.20 uur, 10.25 uur. Er heerst stilte. Iedereen zoekt naar een oplossing om toch op tijd naar het vliegveld in Bangkok te komen. Om 10.30 uur wordt er via het Guesthouse in Bangkok naar het taxibedrijf gebeld. Om een lang verhaal kort te maken. De chauffeur had nog een andere taxibeurt en de inschatting van de rijtijd was te kort. Via de telefoon wordt hij door Tongsuk naar hun woning geleid en waren we toch nog op tijd op het vliegveld. Tijd voor een lunch was er niet meer.

Tijdens de vlucht van vijf kwartier naar Chiangmai krijgen we een kop koffie of thee met een soort broodje met kipragout. Net wat anders als het saucijzenbroodje van bakker Overeem uit Amerongen. In Chiangmai haalt Kees Brouwer ons op en worden we aansluitend hartelijk ontvangen door Willemijn met koffie en wat lekkers.

Inmiddels hadden we al besloten om niet direct naar Baan Mai door te rijden. Het donker valt snel in en als het regent worden de wegen te glibberig. We slapen in een “Budget Boutique Hotel”, een eenvoudige kamer met een schoon bed, een functionerend toilet en douche en ’s morgens een Amerikaans ontbijtje. Wat wil een mens nog meer?

20170824_121450Frans van Donselaar is onze chauffeur bij het links verkeer en Maarten van Staveren fungeert als levende tomtom. We hebben veel bagage en het is passen en meten. Maar er gaat meer in de auto als een mens zich zou kunnen voorstellen. Op naar het kindertehuis in Baan Mai. Voordat we de stad echt verlaten, rijden we langs het Chinese kerkhof, waar onze Chinese vriend en predikant Veerachai onlangs begraven is. In stilte staan we er met ons vieren, een ieder met zijn eigen herinneringen. Wat een verrijking van ons persoonlijk leven als je vrienden in verschillende landen hebt.

In de namiddag komen we in Baan Mai aan. We zijn er kort voordat de kinderen uit school komen. Opeens zien we een hoofdje net boven het raam uit steken om te zien of we er al zijn. Hij was zo snel als zijn benen hem konden dragen naar het kindertehuis gelopen. Wat een weerziensvreugde met jong en oud! We missen drie teenager girls. Voor de zomervakantie hebben ze hun MAVO diploma gehaald. Ze behoren bij een bergstam en gingen hier naar school. Thuis in de bergen is er geen school. Hun ouders hadden een man voor hen uitgezocht en ze zijn  intussen getrouwd. Dit bericht raakte ons innerlijk erg, maar dit is hun cultuur en ze hebben nog ouders en dan kunnen de huisouders van Baan Mai hieraan ook niets veranderen. Telefonisch hebben ze contact met de huismoeder en zij kan hen zo bemoedigen. De tijd in het kindertehuis zullen ze nooit meer vergeten. Er zijn intussen weer zes nieuwe kinderen.

’s Avonds was er een groot welkom georganiseerd. Groeten over en weer werden doorgegeven. De mannen kregen een bloem op de kraag van hun overhemd opgespeld door één van de kinderen en de vrouwen ontvingen een traditionele bloemenarmband. Er werd veel gezongen, een tekstuitleg uit het boek Jeremia en een oprecht dankgebed. Voor het naar bed gaan krijgen de kinderen een reep echte kinderchocolade uit Nederland.

Vanmorgen hebben we de eerste artikelen voor het bakken van pizza, cake etc. gekocht. Ook gingen we op zoek naar ammoniak om de muren te reinigen voordat ze opnieuw geverfd kunnen worden. Zoeken, zoeken, zoeken, maar we hebben het gevonden. Winkelen neemt hier doorgaans meer tijd in beslag dan in Nederland.

Nu is er een probleem. Het regent hier momenteel steeds. Voor het verven hebben we droog weer nodig. Wilt u met ons meebidden voor droog weer in de komende week? Als team zijn we nu hier, verf en andere benodigheden zijn ook gekocht, maar het moet wel droog zijn.

Vanavond spelen we “bingo” met de kinderen. Als de kaart vol is, mogen ze een kadootje kiezen. Dat is altijd een feestje.

Wij wensen u allen een goede zondag vanuit Baan Mai.

 

Maandag 28 augustus 2017 – Reuzenpizza’s met hindernissen…

Zondagmorgen rijden we na een liefdevol toebereid ontbijt richting het dorpje Baan Bin, waar zo’n 40 leden tot de kerkgemeente behoren. De teenagers van het kindertehuis en de leeftijd van de kindernevendienst stappen achter in de laadbak van de auto. De jongere generatie heeft werk elders in Thailand gevonden. Ook wij hebben een aandeel in de dienst. Elly en Frans zingen in het Nederlands en Engels “Abba, Vader, U alleen“. Stilletjes achterom kijkend zien we stralende ogen van de oude generatie. Tijdens de kerkdienst worden er bekende en nieuwe liederen gezongen. Een teenager is lector en leest de preektekst voor. Dominee Lie bemoedigt de kerkgangers om God te blijven vertrouwen. Niet voor 15%, of 20% of 50%, maar voor 100% God vertrouwen dat Hij je Helper wil zijn. De collecte wordt door de jeugd opgehaald. Voor de dienst bracht een oude oma een pompoen mee. Dat was haar aandeel in de collecte. Na de dienst werd deze pompoen per opbod verkocht. Hoe mooi is het dan wanneer Frans en Hanneke mee bieden. Frans heeft het echt gewonnen en van de pompoen werd in het kindertehuis een heerlijk gerecht gemaakt. Maarten sprak het dankgebed uit. De vrouwen wilden van alles van Hanneke weten over zendelingen, die vroeger in dit gebied gewerkt hebben. Zij brachten Gods Woord naar de dorpen in dit afgelegen gebied en deze christenen halen tot op vandaag hun levensmoed uit Gods Woord.

’s Avonds stond er pizza op het menu. Voor groot en klein een bijzondere specialiteit, die ze anders niet eten. De ingrediënten zijn weliswaar bij Tesco in Phayao te koop, maar voor hen niet te betalen. Met elkaar hebben we de pizza’s voorbereid. De kaas voor de pizza hadden we vanuit Nederland meegebracht, maar toen we de elektrische oven aan deden, werd hij niet warm. Onze technici probeerden alles, maar helaas zonder resultaat. Nergens in de omgeving is er iemand, waar we de pizza’s om te bakken heen konden brengen. Dat was een echte teleurstelling. Heeft U wel eens twee grote blikken pizza in stukjes in een koekenpan gebakken? Dat is met recht teamwork en het is gelukt. Van 15.00 – 20.00 uur waren we er mee bezig. Om 20.30 uur at groot en klein pizza. Was het de moeite waard? Zeker, maar je leert wel geduld op die manier.

Een monteur hoef je hier niet te bellen. Dus werd de oven in de laadbak geladen, net als een kapotte wasmachine. Daar gingen de drie mannen met goede hoop naar Phayao, een rit van ongeveer 25 km. De kapotte wasmachine wilde de monteur wel repareren, maar van zo’n bakoven had hij geen verstand. Wat nu? De firma in Chiangmai werd opgebeld en die hebben een werkplaats. Morgen omstreeks 5.15 uur vertrekken Maarten en Acharn Lie naar Chiangmai (een rit van knap 3 uur) en dan maar hopen, dat de bakoven nog dezelfde dag weer mee terug kan.

Vanmorgen hebben we voor de kinderen wafels gebakken. Een lekkernij voor vanavond. Vanmiddag zijn Elly en Frans begonnen de keuken af te nemen, zodat er morgen geverfd kan worden. Aansluitend staat de jongenskamer op het programma.

Vandaag was het de gehele dag droog. Wij zijn dankbaar dat God de gebeden verhoord heeft, want anders kan er niet geverfd worden.

We wensen jullie een goede start in de nieuwe week.

 

Woensdag 30 augustus 2017 – VAN KARNEMELK TOT YOGHURT

Gisteren onderging de keuken een ware facelift. Op de koelkast na werd alles uit de keuken naar het overdekte platform achter het huis gebracht. Frans en Elly waren de schilders. Alle wanden werden eerst met een soort ammoniak schoongemaakt. Boven de bakoven was het een hele klus om het vet van de muur te verwijderen.

Toen werd de bus met verf geopend. Frans roerde als een echte schilder de verf met een stokje om. Dat ging wel heel gemakkelijk. De verf leek wel karnemelk Misschien begrijpen jullie het al? De verf was al eens aangelengd. Wat nu? Met frisse moed werd de eerste muur geschilderd, mooi licht blauw. Snel werden de druppels met keukenpapier verwijderd. Op oude schilderijen is deze kleur vaak als kleur voor de hemel gebruikt. Zou de keuken van Ban Mob Rak zoiets als de “voorhof van de tempel” worden? Alleen boven de oven moest de muur twee keer geverfd worden. Hoe verder Elly en Frans met het verven vorderden, veranderde de verf. De “karnemelk werd steeds meer yoghurt”. De huismoeder, Sawgeew was verbaasd, dat er geen verfdruppels op de grond of op het aanrecht te zien waren. Dit was met recht een stukje Nederlandse huisvlijt. Het resultaat is rondom geweldig. Vandaag wordt de grote centrale ruimte op de eerste verdieping onder handen genomen.

Maarten en Acharn Li vertrokken gisteren om 5.00 uur richting Chiangmai. De zaak waar de bakoven gekocht was, had ons het adres van de werkplaats gegeven. De monteur ontdekte, dat de thermostaat kapot was, maar die moest in Bangkok besteld worden (700 km). Dus eerst maar telefoneren en alles uitleggen. Maarten en Acharn Li gingen ondertussen een kopje koffie drinken bij Kees en Willemijn Brouwer. Ze moesten er toch nog een zak Nederlandse drop afleveren. Daar werden ze gebeld, dat de thermostaat in Bangkok besteld was en naar Chiangmai gestuurd werd. Met een week kan de bakoven weer opgehaald worden. Hanneke hoopt in stilte, dat ze vanaf dinsdag de oven nog twee dagen kan gebruiken. Op de terugweg naar Baan Mai komt in de bergen de regen met bakken uit de hemel. Ze kunnen slechts 20 tot 30 km per uur rijden. Onderweg zijn twee auto’s in de greppel langs de weg geland. Daarom is er ook veel politie op de been. Na 13 uur onderweg, zijn de heren in de vroege avond weer veilig thuis.

In de namiddag komen de kinderen thuis van school en kan de Engelse bijles beginnen. Het grote probleem waar ze tegen aan lopen is de Latijnse schrift, de andere klanken en de uitspraak en dan ook nog eens het schrijven. Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat, maar tòch… Ze doen goed mee.

Elke avond is er een afsluiting met de kinderen en als “de kers op de taart” krijgen ze wat lekkers. Dit keer zijn het cornflakes vermengd met cacao, honing, rozijnen, gesmolten boter in een muffinvorm. Lekker genieten met elkaar.

 

Vrijdag 1 september 2017 – Het is eindelijk zover…

Stichting Aroon heeft geld vrij gemaakt om het casco van het “jongenshuis” af te maken. De cementblokken zijn geleverd en de bouwvakkers staan op de steigers. Je ziet de muren per uur hoger worden. Zou het nu toch werkelijkheid worden? Vandaag zijn ze echter niet verschenen. In Azië moet je geduld hebben, want er is altijd wel een reden waarom iets (nog) niet lukt.

Momenteel schijnt het ene moment de zon en dan moet je er voor zorgen, dat het wasgoed kan drogen. Het volgende moment komt de regen met bakken uit de hemel en ruikt alles naar vocht. Uit alle hoeken en gaten komen de mieren dan tevoorschijn. Koffers moet je goed afsluiten, anders worden het mierennesten. Meel, suiker, cacao e.d. moet je altijd goed afgesloten bewaren. Om b.v. de wafels te laten afkoelen, neem je daarom een diep bord met water en een omgekeerde soepkom erin en dan het blad met de wafels er bovenop, want anders heb je “Wafels à la Viande”. Je wordt hier overigens vanzelf creatief.

Vandaag zijn alle kinderen op twee na naar school. De vierjarige Tschanon en de zesjarige Duangdjai zijn nog niet lang in het kindertehuis. Ze hebben een tijd van extra zorg nodig, voordat ze naar school kunnen. Door hun ouders zijn ze ontzettend verwaarloosd. Drie keer werden de ouders ondersteund door jeugdzorg, helaas zonder succes. Uiteindelijk vonden ze in Baan Mob Rak een nieuw thuis en kinderen, die hen ook helpen om te wennen in hun nieuwe omgeving. Nu we als team hier ondersteunend werk kunnen doen, zie je wel waarvoor je het doet. Ook al wist je dat wel, het is toch anders als je het weer met eigen ogen ziet. Elly en Frans hebben de grote centrale ruimte op de bovenverdieping ook van een nieuw kleurtje voorzien en ook dit is intussen met succes afgesloten.

Vandaag zijn we in Phayao. We bezoeken daar een vrouw, die in haar jeugd bij zendelingen werkte. Daar heeft ze volgens eigen zeggen veel geleerd. Ze is getrouwd en heeft twee volwassen kinderen. In de gemeente zijn ze trouwe en actieve gemeenteleden. Een jaar geleden gaf ze te kennen, dat ze graag een yoghurt apparaat zou willen hebben, maar dat is hier niet te koop. We hebben ook in Nederland voor haar gezocht, helaas zonder resultaat. Een gepensioneerd zendingsechtpaar had nog zo’n apparaat en dat kunnen wij haar brengen. Natuurlijk nemen we ook een kijkje op de plaatselijke markt en een bezoekje aan het meer van Phayao. Tegenwoordig hebben de toeristen dit mooie meer ook ontdekt en in hun programma. Maarten en Hanneke van Staveren hebben hier zes jaar in de plaatselijke kerk gewerkt. Menige oudere vrouw van nu herinnert zich nog aan de grote kerstvieringen van het kerkdistrict. Ze kwamen nauwelijks hun dorpen uit en hadden hier plezier met elkaar, kregen een goede maaltijd en hoorden het Woord van God.

Het komende weekend zijn we in de provincie Chiangrai. Zondag gaan we naar twee kerken op het platteland, waar Maarten en Hanneke indertijd (als eerste buitenlanders) pionierwerk deden. In die tijd hebben heel veel mensen voor hen gebeden en mochten er twee gemeenten en enkele huiskringen ontstaan. Maarten werd gevraagd de verkondiging te verzorgen. We verheugen ons er al erg op. De rode leemwegen van weleer zijn nu geasfalteerd en dus zijn de dorpen, ondanks de regen, goed te bereiken.

Jullie allemaal een goed weekend toegewenst en tot ons volgende bericht dan maar weer.

 

Woensdag 6 september 2017

Leer ons blijmoedig voor U leven,

Leer ons blijmoedig door te geven,

Wat wij van U mochten ontvangen.

                                               Hans Terwal

 

Een heel bijzonder weekend met vele ontmoetingen ligt achter ons. Zaterdag jl. vertrokken we naar Chiangrai, dankbaar voor alles wat gelukt was in de afgelopen week.

Chiangrai is de noordelijkste provinciehoofdstad van Thailand. De Nightmarket is een trekpleister voor de toeristen. Wij zijn weliswaar geen toeristen, maar toch nemen we daar ook altijd een kijkje. Dat was in elk geval de bedoeling. Helaas kwam de regen met bakken uit de hemel, ronduit vreselijk voor de standhouders. Deze avond hebben ze zo goed als niets verkocht. Tegelijkertijd was het een hilarisch gezicht om te zien hoe snel de verkopers hun boeltje inpakten en vertrokken.

De volgende ochtend vertrokken we naar Ban Lau. We zijn overweldigd door het geen wat we daar zagen. Wat ooit in 1974 als pionierplek voor Hanneke en Maarten van Staveren begon, is intussen uitgegroeid tot een blijmoedige gemeente. Een plattelandsgemeente, die na het vertrek van de zendelingen, weliswaar door veel moeite en strijd ging, maar stand gehouden heeft. Van de eerste generatie christenen zijn er intussen diverse lege plaatsen in de kerk. Tegelijkertijd zijn de kinderen en teenagers van toen nu trouwe medewerkers geworden. De wegen zijn geasfalteerd en menig kerklid werkt in Chiangrai en rijdt elke dag heen en weer. Een vijftiger van nu vertelde Hanneke, dat hij als kind altijd zelfgebakken koekjes van haar kreeg. Ze hadden thuis niet veel. Inmiddels is hij opticien en Elly en Hanneke kregen een brilmontuur met bijpassend etui. Ze moesten er alleen nog zelf glazen in laten zetten. Nu ziet Hanneke alles door een “roza bril”. Als welkom hadden ze een fotowand gemaakt, inclusief trouwfoto, foto’s van Judith en Karsten, foto’s van Thaise echtparen, wiens huwelijk door Maarten ingezegend was etc. Er was zelfs een oud gebedskaartje van ons en foto’s, die we zelf nooit gezien hadden. Veel liefde sprak daar uit.

In plaats van een traditionele Thaise hoed kregen we nu als blijvende herinnering een ware cowboyhoed met een mooi beschreven lint. Dat bleek het PR-cadeau van deze gemeente. Na de kerkdienst was er een rijk gedekte tafel voor iedereen. Het eten werd meegebracht van huis – een soort “Samen eten verbindt”. Dat doen ze één keer per maand na de kerkdienst. Nee, geen broodmaaltijd, maar rijst, klefrijst, gekookte pinda’s, kip, Thai gehakt met veel pepers, groenten, verse bamboe met pepersaus en diverse toetjes.

Het gezelschap bestond uit oude weduwen, generatie 40+, generatie 18+ en kinderen. Maarten preekte als vanouds, aansluitend zingen met de muziekgroep, nog een preek van de huidige voorganger (een teenager van toen) en aansluitend de viering het Avondmaal, uiteraard uitgedeeld door Thais. Met recht het vervolg van het boek Handelingen. Dankt God. ’s Middags reden we door naar de tweede gemeente in Don Ngam. Ze hebben daar intussen een vrouwelijke predikante. De eerste drie gemeenteleden leven alle drie nog. Eén gemeentelid heeft al drie zonen verloren door ziekte, ongeluk en zelfmoord. Een gerimpeld gezicht, een ‘hart met littekens’, maar met een diep geloof. Vele jonge vrouwen hebben door de zendelingen werk gevonden en bleven daardoor gespaard voor veel ellende. Eén 50-plusser kwam extra naar de kerk om ons te begroeten. Ze vroeg naar Judith en Karsten, die in die periode geboren werden. Haar leven is het leven van de verloren zoon (in Thailand: De verloren dochter) Op hoogtijdagen komt ze nog naar de kerk. Hanneke omarmde en sprak met haar. ’s Morgens waren Acharn Li en zijn vrouw al in Don Ngam. Zij hebben daar zelf vele jaren gewerkt. In een korte dienst deelde Maarten het Woord van God en ook Acharn Li genoot er zichtbaar van. Frans en Elly zongen “Vrede zij U”.  Wat een dag zal het zijn wanneer christenen uit alle naties God zullen loven en eren. Onze handen werden gevuld met bananen, diverse Thaise vruchten en zelfs 2 zakjes gekoelde schoongemaakte vruchten. We genoten van de heuvels, de groene rijstvelden, de natuur, de nieuwe watervoorzieningen en ook van de goede wegen.

Voor de Kerst krijgen alle kinderen 2 paar nieuwe schoenen voor bij hun schooluniformen. Gisteren waren we met enkele van hen op de markt. In de komende tijd gaan de huisouders met enkele kinderen naar deze schoenenwinkel en krijgen op die manier een speciale prijs. Waarom niet allemaal tegelijk? Heel eenvoudig: In het zaakje is daarvoor gewoon geen ruimte. Vanaf deze plaats dus een extra hartelijk dank je wel (Kobkhun) aan iedereen, die dit mogelijk heeft gemaakt.

‘s Avonds waren we voor de eerste keer in de nieuw geverfde gemeenschappelijke ruimte voor de avondafsluiting bijeen. Het is heel mooi geworden. Bij deze gelegenheid kregen de kinderen als bijzondere traktatie een donut.

Elisabeth, die de opleiding “School Management” volgt, is in het kader van haar Master studie momenteel met 40 andere studenten 5 dagen in Seoul. Dit is een uitwisselingsprogramma waarbij scholen bezocht worden. Voor wie dat niet weet: De studie van Elisabeth wordt door stichting Aroon gefinancierd.

Ons hart is vol dank over wat we gezien en gehoord hebben in de afgelopen dagen.

 

Donderdag 07 september 2017

De tijd in het kindertehuis zit erop. Wij trekken weer verder. Wat ontzettend mooi en indrukwekkend was het om te zie hoe snel de bouwlieden werken om het jongenshuis helemaal sleutel-klaar te maken. Uiteraard wel een beetje anders dan wij in NL gewend zijn. Gisteren hebben de huisouders de tegels voor op de grond uitgekozen. Natuurlijk moet er nadien nog het één en ander gedaan worden, zoals het aanleggen van de elektriciteit, verven van de muren e.a.

Gisteren kregen we een bijzonder mooi bericht. Plug, die kortgeleden afstudeerde, heeft werk. We konden hem 15 jaar financieel ondersteunen. De eerste jaren als familie en de laatste jaren door stichting Aroon. Het is voor ons en voor allen, die Plug de laatste jaren ondersteund hebben, een mijlpaal. Hij heeft werk bij een Chinese firma richting Rayon gekregen met voor hier goede condities. Zondags vrij en één keer in de 14 dagen zaterdags ook vrij. Hij krijgt een vast maandsalaris, heeft vrij vervoer tussen huis en bedrijf en een mobiel van de firma tot zijn beschikking. Het is bovendien maar een ½ uurtje autorijden van het ouderlijk huis. Plug wilde graag zondags vrij zijn, zodat hij kan deelnemen en meewerken in de gemeente in SriRacha.

Gisterenavond hebben we een mooie en lange avondafsluiting met de kinderen gehad. De oudste kinderen hadden de leiding van deze avond. Je hebt plezier met elkaar, maar er is ook een speciaal avondritueel. Ze komen en willen gezegend worden, voordat ze gaan slapen. “Ga met God en HIJ zal met je zijn”.

De natuur nam ook afscheid van ons door nog één keer een echte moessonregen te laten vallen. Maar hoe? Je kon soms geen hand voor ogen zien, er ontstonden spontaan waterstromen en van de heuvels zelfs mini watervallen. De droge aarde werd een grote blubbermassa.

Nadat we vaak drie keer per dag een Thaise maaltijd kregen, staat er nu als afscheid toastbrood op tafel. Koffie was er rijkelijk en ook veel humor.

BAAN MOB RAK – tot ziens – en GA MET GOD!

Vandaag gaan we op weg naar een bergstam de Hmong en bezoeken Ds. Montri en zijn gezin hoog in de bergen. We overnachten daar en zijn benieuwd wat we daar weer allemaal mogen beleven. Montri is een predikant, die onder begeleiding van Karsten van Staveren zijn Master of Theology gehaald heeft en daarna terug gegaan is naar zijn eigen volk om hen ‘holistic’ (d.w.z. met de Bijbel maar ook met een project duurzame landbouw etc.) te dienen.

Op de weg daarheen bezoeken we nog mensen met wie wij sinds jaren verbonden zijn en met wie we nog steeds verbinding houden.

We bidden om Gods bescherming onderweg.

Vanaf vrijdagavond zijn we in Chiangmai en melden ons weer bij jullie.

 

Zondag 10 september 2017

Het is zondagmorgen en in Amerongen slaapt iedereen nog. Een nieuwe dag begint en we kijken uit naar de kerkdienst in de “First Church” van Chiangmai. Hier wordt de kerkdienst ook vertaald in het Engels. Zo begrijpen Elly en Frans van Donselaar meer van de inhoud van de dienst en de verkondiging. De kerkdiensten worden hier gevierd als een ontmoeting van die ene grote familie van christenen die bijeen komen om God te loven en eren. Voor een Chinese lunch zijn we in een restaurant op de 24ste verdieping uitgenodigd door de dochters van de onlangs overleden Chinese predikant en vriend van familie van Staveren. Dit is de laatste week van ons verblijf in Chiangmai, de tweede stad van Thailand.

Wat een verschil met ons verblijf bij dominee Montri van de Hmong bergstam op 900 meter in de bergen, waar we nu zitten. Vanaf het balkon, waar ook gekookt en gegeten wordt, kijk je in het dal met rondom bergen tot 1400 m. Dit gebied heeft de koning in het verleden deze bergstam gegeven. De Hmong en andere bergvolken komen oorspronkelijk uit China. Uitkijkend over dit dal worden we herinnerd aan Jezus, die naar Jeruzalem keek en bewogen was. Zo is het met ds. Montri ook. Daarom woont hij hier (met een academische opleiding) met zijn vrouw en jongste kind om de mensen van zijn volk het Woord van God te brengen. We blijven een nacht slapen. Wij zijn de eerste buitenlandse gasten in hun huis. Aan de muur van hun huis hangen diverse foto’s o.a. ook de foto van Montri’s jaargenoten met als mentor ds. Karsten van Staveren. Door hem heeft stichting Aroon Montri leren kennen en in het verleden ondersteund met diverse projecten van de kerkelijke hostels voor de Hmong kinderen. Voor de vervolgscholen moeten deze kinderen namelijk naar Chiangmai en andere grote plaatsen. Het is een hele belevenis.

’s Avonds zitten we nog lang bij elkaar op het balkon. Overal schijnen kleine lichtjes op de bergen. Op de vuurkorf brandt zachtjes het houtvuurtje om de muggen te verjagen. De muggen laten ons met rust. We mogen veel vragen en hebben heel wat gehoord en geleerd over de cultuur van de Hmong. Wij mogen in de gastenkamer en slaapkamer van de ouders slapen. Rondom ons bed open kasten met kleding, koffers, voorraden, maar een goed bed. Maarten en Hanneke hebben het koud en trekken over hun pyama een lange rok c.q. Chinese broek aan. Voor het slapen gaan zeggen we tegen elkaar: ”Jezus is Overwinnaar over alle machten rondom ons.” We zijn in een streng animistische omgeving, waar je de christenen duidelijk door het kruis in en op de huizen kunt herkennen.

We hebben geen wekker nodig. De haan wekt ons. Zou je dan toch nog slapen, wordt je wel door de dorpsomroeper via de luidsprekers vlakbij het huis gewekt. We zijn immers op het dorp.

Vrijdags laten ze ons de omgeving zien. Dat betekent met de auto berg op en berg af. We zien op de berghellingen velden met diverse groenten, gerbera’s, rozen, paprika, bonen etc., het lijkt wel op het Westland. Chiangmai wordt door de Hmong voorzien van groente en bloemen. Het is een heel ijverig volk. Ze maken lange dagen. Er is sinds een paar jaar een nieuw perspectief voor hen. Het Thai-toerisme komt hier op gang. Vooral uit de grote steden komen de mensen voor de natuur hierheen en zo wordt er op deze grote hoogte ook veel gebouwd.

Zaterdag was een echte vakantiedag. We hebben de bekende plekjes opgezocht en na een uitgebreide maaltijd in een mooie “groene” omgeving sluiten we de dag af.

Zondag: De tekst voor deze week is uit Mat 25:40 – Christus zegt: Alles wat jullie gedaan hebben voor éen van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor Mij gedaan.

Onze ervaring is dat we heel veel van onze “onaanzienlijke Broeders en Zusters” kunnen leren en ontvangen.

 

Vrijdag 15 september 2017 – Van het dorp naar de stad…

Dit is ons laatste bericht uit Thailand. Morgen vertrekken we vanuit Chiangmai naar Bangkok en via Doha (Qatar) naar Amsterdam. Ons hart en hoofd zijn vol van alle ontmoetingen en van alles dat we gehoord en gezien hebben.

In de First Church van Chiangmai hebben we diverse oude bekenden ontmoet. Volgend jaar april hopen ze daar het 150 jarig jubileum van de gemeente te vieren. Bij aankomst word je direct aangesproken en je naam genoteerd en tijdens de dienst is er een hartelijk welkom. Als je naam genoemd wordt, sta je op en groet je op de Thaise manier met je beide handen tegen elkaar op de hoogte van je kin. Er waren mensen uit diverse landen van de wereld, ook een Kachin delegatie uit Burma.

In de namiddag gaan we naar de Thaise/Duitse gemeente. Ze komen bijeen in een multifunctioneel kerkgebouw. Van tevoren is er tijd voor ontmoeting bij koffie, thee en wat lekkers. Onze meegebrachte stroopwafels zijn snel op. Tijdens de dienst wordt gezongen in het Duits, Engels en Thai. De lezing is in het Duits en Thai en hier wordt de preek in het Thais vertaald. De bezoekers van deze gemeente zijn Duitstalig en Thaise vrouwen die met Duitstalige mannen getrouwd zijn, verder expats en Duitse pensionada’s, die hun levensavond hier doorbrengen. Dit werk is een proces van zaaien en soms oogsten.

In deze week hebben we ook Jump en Ob ontmoet, die nu hun tweede studiejaar theologie begonnen zijn. Ob vindt het vak kerkgeschiedenis heel boeiend en Jump’s hart klopt bijzonder voor het vak pastoraat. Ze waren tijdens hun zomerstage in Korea, maar het lijkt er niet op, dat dit hun toekomst wordt. Het werken met jonge mensen ligt op hun hart, mede door het werk van Youth for Christ dat ze voorheen deden. Ob is dit jaar verantwoordelijk voor de jeugd in de First Church.

Dr. Golf, de decaan van Mc. Gilvary en zijn vrouw hebben we tijdens een lunch ontmoet. Jack, de assistent van de decaan was net bezig met het examineren van 4 theologie studenten. Wij zijn weliswaar vrij, maar hun werk gaat uiteraard door.

De huisouders van het kindertehuis in Baan Mai waren nog even bij ons op bezoek in Chiangmai. De oven was intussen weer gerepareerd en kon worden opgehaald. Ze hadden de twee jongste kinderen meegebracht. Die genoten in het bijzonder van de roltrappen in de Mall (groot winkel-centrum). Er is daar ook een heel groot aquarium en van het vissen kijken konden ze niet genoeg krijgen. Het jochie van 4 mocht wat lekkers voor onderweg uitzoeken. Hij had zijn slippers onder de tafel laten staan, want in een huis draag je toch geen schoenen? Het leek wel Klein Duimpje in de grote stad.

Deze dagen hebben we ook veel van de prachtige natuur gezien. Het is qua toerisme uit Europa niet zo druk in deze tijd van dit jaar. Er is wel een mengelmoes van Aziatische toeristen. Ook Thais zie je de wat “rustigere plekjes” op zoeken om met elkaar te eten of koffie te drinken. De geluiden om je heen zijn soms oorverdovend, maar je went er aan, net als aan het, in onze beleving, chaotische verkeer.

Dit keer hebben we ook enkele nieuwe christelijke organisaties bezocht die gehandicapte mensen ondersteunen. Met veel liefde en geduld leren deze mensen hier dingen maken die voor de verkoop bestemd zijn. Soms is het wel ‘even’ zoeken om deze organisaties te vinden. Omdat de huurprijzen in de stad sterk gestegen zijn, moet je voor deze organisaties meestal niet in het centrum zijn.

Sommige dagen regende het heel hard, maar de laatste dagen scheen de zon gelukkig weer. We genieten er nog even van en bereiden ons innerlijk voor op het Nederlandse herfstweer.

Ook als wij morgen weer terug gaan naar Nederland mogen we weten, dat God voor Zijn kinderen hier zorgt en blijven we met hen door gebed en acties verbonden.

Hartelijk dank voor het volgen van onze reisberichten en tot ziens.

2 comments

  1. Peter Pino zegt:

    Geweldig, zoveel als jullie en ook de stichting Aroon heeft bereikt!!!
    Duidelijke verslaggeving, waardoor wij ons alles goed konden voorstellen. Dank daarvoor en Gods Zegen voor al die mensen daar en natuurlijk ook voor jullie.
    Hartelijke groeten van Gerda en Peter Pino.

  2. Joke van Grootveld zegt:

    Beste Hanneke van Staaveren en anderen op reis,
    Wat maken jullie weer veel mee op deze bijzondere reis en wat doen jullie veel mooi werk,
    Leuk om zo n beetje mee te kunnen beleven.
    Heel veel succes en mooie momenten nog gewenst,
    Hartelijke groet,
    Joke van Grootveld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Jij gebak, zij een vak

Vanuit Stichting Aroon worden taarten gebakken ten gunste van de verschillende projecten die wij ondersteunen. Lees meer...

Rekeningnummer

NL59 INGB 0005 0557 62

t.n.v. Stichting Aroon

meer over doneren

Steunen als…